Sabrın hükmü nedir ?

Irem

New member
İnsan bazen zamanın çözüm getirmesini beklerken çözümün kendisi olması gerektiğini unutuyor.

Her Şeye Sabretmek Zorunda mıyız? Hayır, Sınırlar da Önemlidir

Sabır, kişinin kendisine yapılan her türlü davranışı kabul etmesi anlamına gelmez.

Sürekli aşağılanmak, tehdit edilmek, fiziksel şiddete maruz kalmak veya sistematik biçimde baskı altında tutulmak karşısında sessiz kalmak zorunda değilsiniz. Böyle durumlarda güvenliğinizi korumak, güvendiğiniz kişilerden yardım almak ve uygun destek mekanizmalarına başvurmak önemlidir.

Bazen insanlar çevrelerinden “Aile için sabret”, “Yuvanı koru”, “İşini kaybetmemek için sesini çıkarma” gibi cümleler duyar. Bu sözlerin arkasında iyi niyet bulunabilir. Ancak iyi niyetli bir tavsiye, her koşulda doğru bir tavsiye değildir.

Örneğin, iş yerinde sürekli emeği sömürülen bir çalışanın hakkını araması sabırsızlık değildir. Bir aile üyesinin sürekli kırıcı davranışlara sınır koyması saygısızlık değildir. Bir insanın kendisini tüketen bir ortamdan uzaklaşması da mutlaka başarısızlık anlamına gelmez.

Burada önemli olan, karar verirken hem sonuçları hem de güvenliği değerlendirmektir.

Sabır bazen mücadeleyi sürdürmektir; bazen de yanlış bir mücadeleden çekilme cesaretidir.

Peki, insanın kendisini korumak için attığı bir adım neden çoğu zaman sabırsızlık olarak görülür? Belki de toplum olarak dayanıklılığı fazla, sınır koymayı ise yeterince takdir etmiyoruz.

Günlük Hayatta Sabır Sınavları: Küçük Olaylar, Büyük Dersler

Sabır dediğimiz şey yalnızca büyük acılarda ortaya çıkmaz. Çoğu zaman gündelik hayatın küçük ayrıntılarında kendisini gösterir.

Trafikte önünüze aniden kıran bir sürücü çıkar. Birisi sırada beklerken önünüze geçmeye çalışır. Bilgisayar tam en önemli anda güncelleme ister. Evde herkes yorgundur ve bulaşıklar sanki kendi aralarında çoğalıyordur.

Bu anlarda verdiğimiz tepkiler, sabrı nasıl yorumladığımızı gösterir.

Bir örnek düşünelim: Toplantıya yetişmeye çalışan iki kişi trafikte sıkışıyor. İlki sürekli korna çalıyor, başka sürücülere bağırıyor ve birkaç dakika sonra daha da gergin hâle geliyor. İkincisi gecikeceğini haber veriyor, alternatif güzergâhı kontrol ediyor ve kalan zamanı değerlendirmek için bir sesli kitap açıyor.

İkinci kişinin trafik sorununu çözme gücü sınırlı olabilir. Ancak kendi tepkisini yönetme konusunda daha fazla seçeneği vardır.

Bu, her durumda sakin kalmamız gerektiği anlamına gelmez. Bazen öfkelenmek, bir şeylerin yanlış gittiğini fark etmemizi sağlar. Mesele öfkeyi yok etmek değil, onu işe yarar bir bilgiye dönüştürebilmektir.

Aynı şekilde çocuk yetiştiren bir ebeveynin sabrı, yaşlı bir yakınına destek olan bir kişinin sabrı veya yeni bir meslek öğrenen birinin sabrı birbirinden farklı olabilir. Her birinin kaynakları, yükleri ve ihtiyaçları farklıdır.

Bu nedenle başkasının ne kadar sabırlı olduğunu değerlendirirken onun yaşadığı koşulları bilmeden hüküm vermemek gerekir.

Dışarıdan kolay görünen bir mücadele, içeride ciddi bir emek gerektiriyor olabilir.

Sabır ve Zaman: Her Şeyin Bir Vakti Var mı?

“Her şeyin bir zamanı var” sözü kulağa hoş geliyor. Bazen insana umut veriyor, bazen de gereğinden fazla beklemesine neden olabiliyor.

Doğada bile her sürecin koşulları farklıdır. Bir tohumun büyümesi zaman ister ama yalnızca zaman yetmez; suya, ışığa ve uygun toprağa da ihtiyaç vardır. Tohumu çekiştirerek büyütemeyiz, fakat onu karanlık bir dolabın içine koyup gelişmesini beklemek de mantıklı değildir.

İnsan hayatı da biraz böyledir.

Bir yeteneğin gelişmesi için zamana ihtiyaç vardır ama pratik yapmak gerekir. Bir ilişkinin güçlenmesi için zamana ihtiyaç vardır ama iletişim kurmak gerekir. Bir işin büyümesi için zamana ihtiyaç vardır ama doğru kararlar almak gerekir.

Zaman, çabanın yerini tutmaz. Çaba da her sonucu garanti etmez.

Bu yüzden sabırla birlikte gerçekçilik de önemlidir. İnsan hem umudunu korumalı hem de koşullarını dürüstçe değerlendirebilmelidir.

Bazen beklediğimiz fırsat hiç gelmez. Bazen de beklerken başka bir kapının açık olduğunu fark ederiz. Olgunluk, yalnızca istediğimiz sonuca ulaşmak değil, hayatın değişen koşullarına uyum sağlayabilmektir.

Sonuç: Sabrın Gerçek Hükmü Nedir?

Bütün bu örneklerden sonra sabrı tek bir cümleyle açıklamak gerekirse şöyle diyebiliriz: Sabır, doğru bildiğin yolda emek vermeye devam ederken yanlış yolda olduğunu fark ettiğinde yönünü değiştirebilecek bilince sahip olmaktır.

Dini açıdan sabır, insanın inancını, iradesini ve ahlaki sorumluluklarını korumasına yardımcı olan önemli bir erdemdir. Psikolojik açıdan duyguları yönetmek, dürtüleri kontrol etmek ve uzun vadeli hedefler doğrultusunda hareket etmekle ilişkilidir. Günlük hayatta ise hem başkalarına anlayış göstermek hem de kendimize karşı dürüst olmak anlamına gelebilir.

Fakat sabır, sınırsız bekleyiş değildir. Haksızlığa boyun eğmek değildir. Kendi ihtiyaçlarımızı sürekli ertelemek değildir. Her başarısızlığı sineye çekmek veya her ilişkiyi ne pahasına olursa olsun sürdürmek de değildir.

Bazen sabır, bir insanı anlamaya çalışmaktır. Bazen bir hedef için yıllarca çalışmaktır. Bazen öfkeliyken susup sakinleşince konuşmaktır. Bazen de yeterince denediğini kabul ederek yeni bir yol seçmektir.

Belki de kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur:

Ben şu anda gerçekten sabrediyor muyum, yoksa değiştirmem gereken bir şeyin değişmesini hiçbir adım atmadan mı bekliyorum?

İkinci soru da en az ilki kadar önemli:

Bir başkasına gösterdiğim anlayışın ne kadarını kendime gösterebiliyorum?

Çünkü başkalarının hatalarına karşı anlayışlı olurken kendi hatalarımız nedeniyle kendimizi acımasızca yargılayabiliyoruz. Oysa insanın gelişmesi de zaman ister. Yanlış kararlar veririz, bazı dersleri geç öğreniriz, bazen aynı hatayı birkaç kez tekrarlarız. Önemli olan bunları görmezden gelmek değil, onlardan öğrenebilmektir.

Son olarak forum ahalisi, sözü size bırakıyorum. Diyelim ki hayatınızda sizi uzun süredir yoran bir mesele var. Bir tarafınız “Biraz daha dayan, belki düzelir” diyor. Diğer tarafınız ise “Artık bir şeyleri değiştirmelisin” diye sesleniyor.

Siz hangisini dinlersiniz?

Sizce sabır, insanın gücünü gösteren bir erdem mi, yoksa yanlış yerde ve yanlış biçimde kullanıldığında insanı tüketebilen bir alışkanlık mı?

Bir de şu var: Hayatınızda sabretmenin karşılığını aldığınız bir olay oldu mu? Ya da tam tersine, gereğinden fazla sabrettiğinizi sonradan fark ettiğiniz bir durum yaşadınız mı?

Belki de hepimizin birbirinden öğreneceği bir şey vardır. Sonuçta hayatın kullanım kılavuzu kutudan çıkmıyor; çoğumuz deneme yanılma yöntemiyle ilerliyoruz. Üstelik bazılarımız kılavuzu okumadan cihazı çalıştırıp sonra neden duman çıktığını merak ediyor!

Yine de öğreniyoruz, değişiyoruz ve yeniden deniyoruz.

Belki de sabrın en güzel hâli, hayatı bekleyerek geçirmek değil; beklerken yaşamayı, mücadele ederken kendimizi korumayı ve gerektiğinde yeniden başlamayı öğrenmektir.
 
Üst